پس هنوز هست

شب هایی درین جهان

که قدم بزنند

از زندگی بگویند

و چارتا جمعم کنند

با خرده ریز و  پاش هایم

با خانه و کاشانه ام

و طوری که خودت هم نفهمی

زیر دست و پای تو پهنم کنند

و   تو هی هوایی را نفس بکشی که

و هی انگشت هایت به مداد و کلمه و دلتنگی و کوهی  آغشته شود که

و هی چشمت پی سایه ای  پلک باز و بسته  کند که

 هنوز هست  وُ

جهانی به جای تو آفریده است و ُ

زندگی اش را  آرام و رام  قدم می زند وُ

صبحی

برای شب هایش

نمی خواهد

... زمینم نگذاشته   عشق

تنها  ازین دست به آن دستش داده مرا :              

                        از  " بـا تو " 

                       به  "بی تو "  

شاعر و شکارچی

نگاه به پرنده‌ی رها در آبی‌ها  انداختند

از نگاهشان

 یکی ریسمانی بافت تا به اوجش ببرد

 و دیگری  تیری ساخت    تا   رنگ و معنای آزادی و بلند  را     خونین به زمین بیاورد

این‌سو آن‌سوی میله‌ها فرقی نمی‌کرد  و نمی‌کند       درست

اما در محاصره‌ی میله‌ها که بودم   

نگاهی اگر به پرنده‌ی تن‌سپرده به ابر و آفتاب می‌انداختم

حسرت من آسمانی بود که رهایی پرندگان در آن با  آبی‌ها گره می‌خورد 

 ودر این سمت     چشمم زمین را گرفته بود و دست بر نمی‌داشت