ناهه ودکتر ژیواگو

امیررضا ناصری — Mon, 23 Jan 2012 18:08:00 GMT

پس هنوز هست

شب هایی درین جهان

که قدم بزنند

از زندگی بگویند

و چارتا جمعم کنند

با خرده ریز و پاش هایم

با خانه و کاشانه ام

و طوری که خودت هم نفهمی

زیر دست و پای تو پهنم کنند

و تو هی هوایی را نفس بکشی که

و هی انگشت هایت به مداد و کلمه و دلتنگی و کوهی آغشته شود که

و هی چشمت پی سایه ای پلک باز و بسته کند که

هنوز هست وُ

جهانی به جای تو آفریده است و ُ

زندگی اش را آرام و رام قدم می زند وُ

صبحی

برای شب هایش

نمی خواهد

امیررضا ناصری — Sat, 17 Sep 2011 09:22:42 GMT

... زمینم نگذاشته عشق

تنها ازین دست به آن دستش داده مرا :

از " بـا تو "

به "بی تو "

امیررضا ناصری — Tue, 13 Sep 2011 20:40:38 GMT

وقتی سکوت می کند

فرقی با اشیای اتاق ندارد

سرخ که می شود اما

و گلویش را که در نگاه و کلماتش می‌ریزد

نه تنها اشیا

که اتاق

که هوای خانه

که جای‌خالی مانده در قفسه‌ی سینه‌ام‌را حتا

می‌گیراند و خاکستر می کند..

و نامی که داشتم

و رنگین کمانی که می زیستم

و دلی که بودم

هربار مقابل رویم زنده می شود و می سوزد ..

چه گونه می‌توانم این بخشنده‌ی بی‌منت

این لطفِ ناگزیر ،

شــــــــعـــــر را

رها کنم ؟

امیررضا ناصری — Thu, 8 Sep 2011 00:01:26 GMT

شاعر و شکارچی

نگاه به پرنده‌ی رها در آبی‌ها انداختند

از نگاهشان

یکی ریسمانی بافت تا به اوجش ببرد

و دیگری تیری ساخت تا رنگ و معنای آزادی و بلند را خونین به زمین بیاورد

امیررضا ناصری — Wed, 7 Sep 2011 23:14:31 GMT

این‌سو آن‌سوی میله‌ها فرقی نمی‌کرد و نمی‌کند درست

اما در محاصره‌ی میله‌ها که بودم

نگاهی اگر به پرنده‌ی تن‌سپرده به ابر و آفتاب می‌انداختم

حسرت من آسمانی بود که رهایی پرندگان در آن با آبی‌ها گره می‌خورد

ودر این سمت چشمم زمین را گرفته بود و دست بر نمی‌داشت